صفحه اصلي روايتگر http://www.ravayatgar.net/http://www.ravayatgar.net/fa/TlM4eEwyaHZiV1VtTHlNakkwTnZiblJsYm5Rakl5TXYtdEpvWGNFV2J1dkElM2Q=/صفحه اصلي
اطلاعیه ها http://www.ravayatgar.net/http://www.ravayatgar.net/fa/T1M4eEx6a21ORGNtTUNZd0lVMXZaR1ZzSmpFME9TOGpJeU5EYjI1MFpXNTBJeU1qTHclM2QlM2QtJTJmSzdCclZKVUljMCUzZA==/اطلاعیه ها
دريافت آثار http://www.ravayatgar.net/http://www.ravayatgar.net/fa/TVRJdk1TOHpOQ1kySmpBbU1DOGpJeU5EYjI1MFpXNTBJeU1qTHclM2QlM2QtTjl6NjNsNXNXekUlM2Q=/دريافت آثار
تماس با ما http://www.ravayatgar.net/http://www.ravayatgar.net/fa/TVRJdk1TOHpOQ1kwSmpBbU1DRkJjbU1tTUM4akl5TkRiMjUwWlc1MEl5TWpMdyUzZCUzZC1MVmhQMyUyZkFraWtZJTNk/تماس با ما
ورود به سيستم http://www.ravayatgar.net/http://www.ravayatgar.net/fa/TVRJdk1TODFOaVloUVhKakpqQWhZMkZ3ZEdOb1lUMTBjblZsSVdac1kzSmxZWFJsZFhObGNqMW1ZV3h6WlNGbWJISmxjMlYwY0dGemN6MW1ZV3h6WlNGMGFYUnNaVDNaaU5peDJZallyeURZcU5tSElOaXoyWXJZczlpcTJZVWhMeU1qSTBOdmJuUmxiblFqSXlNdi1VaTR3bjZkSHJKZyUzZA==/ورود به سيستم
ثبت نام http://www.ravayatgar.net/http://www.ravayatgar.net/fa/TVRJdk1TODFOeVloUVhKakpqQWhZMkZ3ZEdOb1lUMW1ZV3h6WlNGblpXNWxjbUYwYjNKd1lYTnpQV1poYkhObElYZGhkR1Z5YldGeWF6MW1ZV3h6WlNGMGFYUnNaVDNZcTlpbzJLb2cyWWJZcDltRklTOGpJeU5EYjI1MFpXNTBJeU1qTHclM2QlM2QtZ2UzbCUyZks2MTdCcyUzZA==/عضويت
فراموشي رمز عبور http://www.ravayatgar.net/http://www.ravayatgar.net/fa/TVRJdk1TODFPQ1loUVhKakpqQWhZMkZ3ZEdOb1lUMW1ZV3h6WlNGMGFYUnNaVDNaZ2RpeDJLZlpoZG1JMkxUWmlpRFlzZG1GMkxJZzJMbllxTm1JMkxFaEx5TWpJME52Ym5SbGJuUWpJeU12LSUyZkN2MEpreWQ3MmMlM2Q=/فراموشي رمز عبور
گنجينه راويان http://www.ravayatgar.net/http://www.ravayatgar.net/fa/Tmk4eEx6RTFPQ1l5TlNZd0x5TWpJME52Ym5SbGJuUWpJeU12LTZmQmFaeDBUTUxNJTNk/گنجينه راويان
راهيان نور http://www.ravayatgar.net/http://www.ravayatgar.net/fa/Tnk4eEx6RTFPQ1l5TmlZd0x5TWpJME52Ym5SbGJuUWpJeU12LXlyekZ1aFpJJTJiVzQlM2Q=/راهيان نور
ايثار و شهادت http://www.ravayatgar.net/http://www.ravayatgar.net/fa/TVRBdk1TOHhOVGdtTXpBbU1DOGpJeU5EYjI1MFpXNTBJeU1qTHclM2QlM2QtZnZoZTVTQjdYNjQlM2Q=/ايثار و شهادت
ويژه نامه http://www.ravayatgar.net/http://www.ravayatgar.net/fa/T0M4eEx6RTFPQ1l5TnlZd0x5TWpJME52Ym5SbGJuUWpJeU12LUZqOTg5cGNGJTJmb0UlM2Q=/ويژه نامه ها
رسانه هاي شهدايي http://www.ravayatgar.net/http://www.ravayatgar.net/fa/T1M4eEx6RTFPQ1l5T1NZd0x5TWpJME52Ym5SbGJuUWpJeU12LVUlMmJxMzRkTzRaTHclM2Q=/رسانه هاي شهدايي
نمايه ها http://www.ravayatgar.net/http://www.ravayatgar.net/fa/TVRFdk1TOHhOVGdtTXpFbU1DOGpJeU5EYjI1MFpXNTBJeU1qTHclM2QlM2QtRSUyZjhZNVBzSyUyYlY0JTNk/نمايه ها
پاسخ به شبهات http://www.ravayatgar.net/http://www.ravayatgar.net/fa/TVRVdk1TOHhOVGdtTWpnbU1DOGpJeU5EYjI1MFpXNTBJeU1qTHclM2QlM2QtbiUyYkhRVVolMmZhelg0JTNk/پاسخ به شبهات
صفحه اصلي http://www.ravayatgar.net/http://www.ravayatgar.net/fa/T1M4eEwyaHZiV1VtTHlNakkwTnZiblJsYm5Rakl5TXYtQ0lWR0xSOHhaRE0lM2Q=/صفحه اصلي
ارتباط با ما http://www.ravayatgar.net/http://www.ravayatgar.net/fa/T1M4eEwyTnZiblJoWTNSMWN5WTBKakFtTUNGQmNtTW1NQzhqSXlORGIyNTBaVzUwSXlNakx3JTNkJTNkLXVRVTJXJTJiSm1hZXMlM2Q=/ارتباط با ما
درباره ما http://www.ravayatgar.net/http://www.ravayatgar.net/fa/T1M4eEwyTnZiblJsYm5SbmNtOTFjR3hwYzNRbU16TW1NQ1l3SVVGeVl5WXdMeU1qSTBOdmJuUmxiblFqSXlNdi1XbjlrRGE2Szk3ZyUzZA==/درباره ما
پايگاه تخصصي راويان|روايتگر - شهيد صياد در قامت يك پدر در گفت و شنود با مريم صياد شيرازي
لطفا صبر کنید
Alternate content if Flash is not supported

صفحه اصلي>ايثار و شهادت>خاطرات موضوعي>شهيد علي صياد شيرازي
نويسنده: ravayat
امتياز به مطلب:
0.0 (0)
/0
1393/04/03
بازديد: 16683
دريغ كه او را دير شناختم...

شهيد صياد در قامت يك پدر“ در گفت و شنود با مريم صياد شيرازي

چه تصويري از پدرتان در ذهنتان نقش بسته است؟
بخشي از خاطرات من از پدر برمي گردد به شش هفت سالگي من كه جنگ شروع شد. آن موقع بچه بودم و خيلي يادم نمي آيد، ولي بابا غالباً پيش ما نبود. ده سال تمام مادرم به تنهائي بار زندگي را به دوش كشيد.
آيا دوري از پدر برايتان خيلي سخت بود؟
در عالم بچگي دلم مي خواست بابا در كنارمان باشد. مي رفتيم مسافرت يا پارك، مي ديدم بچه هاي ديگر با پدرهايشان آمده اند، با هم مي گويند و مي خندند و تفريح مي كنند و دلم مي سوخت كاش پدر ما هم در كنار ما بود. با اين كه خيلي كم مي ديدمش، ولي خيلي دوستش داشتم. همان زمان جنگ يكي از من پرسيد: ”اگر پدرت شهيد بشود چه كار مي كني؟“ گفتم ”آن قدر غذا نمي خورم تا بميرم.“ دلتنگ بابا بوديم و زياد نبودنش پيش ما باعث شده بود كه از او دور شويم. مامان جاي بابا را هم براي ما پر مي كرد. البته بابا دورادور مراقب ما بود. مثلاً در زمان جنگ از همان منطقه زنگ مي زد مدرسه ام و وضع درس هايم را مي پرسيد، ولي كم آمدنش به خانه يك فاصله اي بين من و او ايجاد كرده بود. باهاش غريبي مي كردم. اين اخلاق او هم كه محبتش را خيلي ظاهر نمي كرد، اين فاصله را بيشتر كرده بود. بابا خيلي جدي بود و هيچ وقت مستقيم محبتش را نشان نمي داد. نه فقط محبت كردنش كه دعوا كردنش هم غيرمستقيم بود، يعني اصلاً دعوا نمي كرد. هيچ وقت اين طور نبود كه سرمان داد بزند يا حرفي بزند كه شنيدنش براي ما سخت باشد. تذكر مي داد. وقتي كار اشتباهي مي كردم، صدايم مي كرد و مي برد توي اتاقش. اين طرز تذكر دادنش از صدتا داد زدن و دعوا كردن برايم سنگين تر بود. بيشتر هم به خاطر مادرمان به ما تذكر مي داد. خيلي روي احترام گذاشتن به مادرمان حساس بود. چه درباره من و چه برادرهايم. اين طرز برخوردش، برخورد احترام آميزش، اخلاق جدي اش و كار و مشغله زيادش كه باعث مي شد خيلي كم ببينمش، باعث شده بود كه نتوانم خيلي مثل پدر و فرزندهاي ديگر با او راحت باشم. از او دور شده بودم و خودش هم فهميده بود.
اين فاصله ادامه داشت؟
نه، يك روز صدايم كرد و رفتم توي اتاقش. جلوي پايم بلند شد و من از خجالت سرخ شدم. گفت ”بيابنشين.“ نشستم. گفت ”مريم جان، از فردا بعداز نماز صبح مي نشينيم و با هم چهل و پنج دقيقه حرف مي زنيم.“ اين برنامه گذاشتن و اين كه دقيقاً چهل و پنج دقيقه با هم حرف بزنيم، برايم عجيب نبود. به اخلاقش وارد بودم و مي دانستم كه همه كارهايش همين طور دقيق است، ولي چيزي كه عجيب بود اين بود كه هر روز بايد بنشينيم و حرف بزنيم، ولي درباره چه؟ همين را پرسيدم. گفت ”درباره هرچه خودت بخواهي.“ فردا صبح بعد از نماز رفتم اتاقش. اول سوره والعصر را خواند و بعد منتظر ماند تا من حرف بزنم، ولي آن قدر از او خجالت مي كشيدم كه نمي توانستم سرم را بلند كنم. ديد ساكت مانده ام، خودش شروع كرد به حرف زدن. تا يك مدت خودش موضوع را انتخاب مي كرد و درباره اش حرف مي زد. اوايل فقط گوش مي دادم، ولي كم كم من هم شروع كردم به حرف زدن. درسم كه تمام شد، رفتم و رانندگي ياد گرفتم، ولي بابا نگذاشت تنها پشت فرمان بنشينم و گفت: ”درست است كه گواهينامه داري، ولي بايد دستت راه بيفتد تا بگذارم تنهايي رانندگي كني.“ مدت ها صبح ها نيم ساعت، چهل و پنج دقيقه مي رفتيم بيرون و گشت مي زديم. من پشت فرمان مي نشستم و بابا كنارم مي نشست و راهنمايي مي كرد. دور مي زديم. مي رفتيم نان مي خريديم و برمي گشتيم. آن قدر صبح ها با هم نشستيم و حرف زديم و رفتيم بيرون كه ديگر آن رودربايستي، آن خجالت و آن فاصله از بين رفت و چقدر شيرين بود و چقدر لذت بخش. پدرم را تازه پيدا كرده بودم و تازه داشتم انس مي گرفتم. دو ماه قبل از شهادتش برايم مشكلي پيش آمد. لازم بود به كسي بگويم كه هم محرم باشد هم فهميده و دانا كه بتواند مشكلم را حل كند. فكر كردم چطور است به بابا بگويم. ديده بودم كه فاميل براي بابا احترام عجيبي قائلند و به او به چشم يك راهنما و يك بزرگ تر نگاه مي كنند و مشكلاتشان را به او مي گويند. من چون تا قبل از آن با بابا رودربايستي داشتم، نمي دانستم كه اگر مشكلاتم را برايش بگويم چطور مي شود، ولي آن روز تصميم گرفتم بگويم و گفتم. بابا آن قدر قشنگ مشكل مرا فهميد و راهنمائيم كرد كه افسوس خوردم كه چرا زودتر حرف هايم را به پدرم نگفته ام. يك دوست خوب و يك معلم دلسوز در زندگي ام بود و من نديده بودمش. آن روز كه بابا جواب سئوالم را آن قدر زيبا، واضح و عميق داد و راهنمائيم كرد، انگار تازه پيدايش كرده باشم. افسوس خوردم كه چرا زودتر از اين به سراغش نرفته ام. دو ماه بعد بابا شهيد شد و آن افسوس و حسرت هنوز با من هست. از دوران دفاع مقدس، از رابطه پدر و فرزندي چه خاطره پررنگي در ذهن داريد؟ اوايل جنگ بود، كلاس دوم دبستان بودم و هر لحظه آماده شنيدن خبر ناگواري از جبهه بوديم كه به ما اطلاع دادند پدرم زخمي شده و به منزل خواهد آمد، اما جزئيات را به ما نگفته بودند. پدرم را در حالي كه روي برانكارد بود به منزل آوردند. من از ديدن حال وخيمش وحشت كرده بودم، ولي پدرم با همان لبخند هميشگي، مرا در آغوش گرفت. وقتي زخم هاي عميقش را پانسمان مي كردند، درد را در چهره او مي ديدم، ولي پدرم تنها تكبير مي گفت. پدرم مردي صبور و با ايمان بود و همواره مي گفت: ”عشق خدا مرا مقاوم كرده و هيچ گاه خسته نمي شوم.“ پدرم مصداقي از تأكيد قرآن كريم مبني بر جديت و قاطعيت در برابر دشمن و رحمانيت در برابر دوست و مؤمنين بود و از كاري كه دشمن شادكن باشد گريزان بود. حتي در سخت ترين شرايط زندگي هم از اينكه با بيان ناراحتي، ذره اي موجب شادي دشمن شود، پرهيز مي كرد، يادم مي آيد يك بار ايشان دچار مجروحيت وخيمي شده بود و بنا به ملاحظاتي قرار بود در منزل تحت درمان قرار گيرد. قبل از اينكه او را با اين وضعيت ببينم، همه اش در اين فكر بودم كه پدرم را در حالت درد و رنج خواهم ديد؛ اما وقتي براي اولين بار چشمم به او افتاد، ديدم لبخندي بر لب دارد.تا خواست گريه ام بگيرد، با همان صلابت هميشگي اش امر كرد كه ”گريه ممنوع“. هر تيري كه از بدن وي بيرون مي آ وردند، ما به جاي هر ناله و دردي، فقط صداي تكبيرش را مي شنيديم. اوقات فراغتشان را در منزل چگونه مي گذراندند؟ خيلي كم تلويزيون نگاه مي كرد. برنامه هايي را مي ديد كه به كارش مربوط مي شد؛ بيشتر اخبار و تفسير سياسي. فقط بعضي از سريال ها را دوست داشت. سريال امام علي(ع) و مردان آنجلس را خيلي دوست داشت. بقيه وقتش را به كار مي گذراند يا مطالعه و همه كارها را هم سر وقت و با برنامه. خيلي دوست داشت ما هم مثل خودش منظم باشيم؛ دقيق و سر وقت مثل خودش، ولي نمي شد. نمي توانستيم. هر كار مي كرديم حتي به گرد پايش هم نمي رسيديم. البته وادارمان نمي كرد. خيلي ها فكر مي كنند ارتشي ها خانه را مي كنند پادگان، ولي توي خانه ما اصلاً اين طور نبود. هيچ وقت براي هيچ كاري وادارمان نمي كرد.. باهامان حرف مي زد و قانعمان مي كرد يا به ما تذكر مي داد. مي گفت ”دوست دارم همه كارهايتان مرتب و منظم باشد. صبح ها ورزش كنيد. وقتتان را هدر ندهيد.“ ما هم سعي مي كرديم براي خودمان برنامه بريزيم، ولي هيچ وقت مثل بابا نمي شد. براي كوچك ترين كارهايش برنامه زماني داشت. مثلاً از ساعت 9:45 تا 11:22 مطالعه مي كرد؛ به همين دقيقي و هميشه. فقط بعضي روزها اين طور كار نمي كرد. روزهاي شهادت ائمه و ايام عزاداري اين قدر براي كارهاي خودش دقيق وقت نمي گذاشت. مي رفت توي اتاق و درباره كسي كه روز شهادتش بود، مطالعه مي كرد. مي گفت ”اين روز را تعطيل كرده اند كه با ائمه بيشتر آشنا بشويم.“ در اين روزها، بابا يك طور ديگري مي شد، مخصوصاً محرم ها ساكت و كم حرف مي شد و ناراحتي از صورتي مي باريد. برعكس، روزهاي عيد و ولادت ائمه پيدا بود كه خوشحال است. خوشحالي اش را به ما هم منتقل مي كرد. از دو روز قبل شيريني سفارش مي داد تا آن روز كه مي آيد خانه، دست خالي نباشد. به روزهاي ولادت بيشتر از عيد نوروز اهميت مي داد و به عيد غدير از همه بيشتر. آن عيد غدير آخر را هيچ وقت يادم نمي رود. صبح آن روز رفته بود پيش مقام معظم رهبري. آن روز ايشان با درجه سرلشكري اش موافقت كرده بودند. وقتي برگشت، از هميشه خوشحال تر بود.
 
از دريافت درجه خوشحال بودند؟
بله، خبرش را مادرمان داد. همه مان جمع بوديم. قرار گذاشتيم جشن بگيريم و قبل از اينكه بابا برگردد، رفتيم برايش هديه گرفتيم. بابا كه از درآمد تو، ريخيتم دورش و شلوغ كرديم و بوسيديمش و تبريك گفتيم. با خنده گفت ”عيد شما هم مبارك“ گفتيم ”عيد كه سر جاي خود. سرلشكريتان مبارك باشد.“ از ته دل خنديد، گفت ”پس به خاطر اين است.“ بعد كه نشستيم، گفت: ”من هم خوشحالم، اما خوشحالي ام بيشتر به خاطر اين است كه آقا از من راضي اند. آن لحظه كه درجه را روي شانه ام مي گذارند، حس مي كنم از من راضي اند و همين برايم بس است.“ مي گفت خوشحالي ام از بابت ارتقاء درجه نيست، بلكه به اين دليل خوشحالم كه كارهايم مورد رضايت آقا واقع شده و معلوم است امام زمان(عج) نيز از اين كارها رضايت دارند. هيچ سرمايه اي بالاتر از رضايت ولايت براي من وجود ندارد.
 
از آن روز عيد غدير خاطره ديگري هم به ياد داريد؟
قرار بود آن روز برويم خانه پدر و مادر همسرم. بابا گفت: ”من هم ميآيم. عيد نوروز فرصت نكردم بروم خانه شان بازديد. بگذار باهم برويم.“ بعداز ظهر با ماشين بابا رفتيم. خودش رانندگي مي كرد. همين طور كه پشت فرمان بود، شروع كرد به حرف زدن. از زندگي اش گفت، از گذشته هايش. گفت: ”مريم جانم، خدا خيلي توي زندگي به من لطف داشته. هميشه كمك كرده و هيچ وقت تنهايم نگذاشته.“ اشك توي چشم هايش جمع شده بود. باز گفت، ”الحمدالله به هيچ كس بدهي ندارم. همه بدهي هايم را داده ام. نماز و روزه قضا هم ندارم.“ نمي دانم چرا اصلاً با خودم نگفتم كه بابا اين حرف ها را چرا به ما مي زند و روز عيدي اين حرف ها يعني چه؟ آن روز آخرين روزي بود كه پدرم را ديدم؛ يك هفته قبل از شهادتش بود. رابطه پدرتان و رهبري چگونه بود؟ سال قبل از شهادت، پدرم براي چند ماهي در سمت جانشيني ستاد كل نيروهاي مسلح، لازم بود هفته اي يك بار در حضور مقام معظم رهبري جلسه اي داشته باشد. خودش تعريف مي كرد كه خستگي كار هفته را فقط با يك تبسم آقا از تن بيرون مي كند.
 
گفتيد ناراحتي شان را غير مستقيم ابراز مي كردند، يعني هيچ وقت عصباني نشدند؟
من كه فرزندش بودم يك بار هم عصبانيتش را نديدم. داد زدنش را نديدم. هميشه مسائل كاري اش را همان جا سر كار مي گذاشت و سر حال و با لبخند مي آمد خانه. ناراحتي اش وقتي بود كه مي ديد ديگران به جاي خدا، منفعت شخصي خودشان را در نظر مي گيرند. يا وقتي مي نشست پاي تلويزيون و اخبار گوش مي كرد، غصه را در صورتش مي ديدم. جنگ بوسني، فلسطين و لبنان را كه نشان مي داد، با ناراحتي و هيجان مي گفت: ”كاش آقا به من اجازه بدهند كه دوستاني را كه مي شناسم و مخلص هستند بردارم و برويم به كمك اينها.“ نمي توانست ببيند كه مسلمان ها اين طور تحت فشار و ظلم و ستم هستند و او كاري از دستش برنمي آيد. واقعاً آرزويش بود كه برود بجنگد. در آن سن همچنان آمادگي انجام چنين كارهايي را داشتند؟ بالاي پنجاه سال سن داشت و چند برابر ما كه جوان بوديم، انرژي كاركردن داشت. با آن سن و سال برنامه هاي سنگين عبادي براي خودش مي ريخت و از صبح زود بيدار بود و تا نيمه هاي شب كار مي كرد. مطالعه مي كرد. اينجا و آنجا سخنراني داشت. نه فقط در تهران. روزهاي تعطيلش را مي رفت شهرستان هاي دور براي سخنراني. وقتي به او مي گفتم كه شما چرا مي رويد؟ كس ديگري برود، شما بايد بيشتر استراحت كنيد، مي گفت: ”نه دخترم، آنجا كسي نمي رود سخنراني. شهرهاي بزرگ را مسئولان راحت قبول مي كنند و مي روند، ولي اينجاها كسي نمي رود“. گاهي كه با او مي رفتم، مي ديدم كه بعد از تمام شدن سخنراني اش مردم مي ريزند دورش و مي بوسندش و سر دست بلندش مي كنند. او را در آغوش مي گيرند و صورتش را غرق بوسه مي كنند. با اين كه بعد از جنگ از بابا در راديو و تلويزيون و روزنامه ها حرفي نبود، ولي هرجا مي رفتيم با همان عنوان فرمانده زمان جنگ مي شناختندش و دورش را مي گرفتند و ما تعجب مي كرديم. الان ديگر تعجب نمي كنم. بابا خودش را براي خدا خالص كرده بود و خدا هم به او عزت داد. بعد از شهادتش، پنجاه روز در خانه و كوچه و محله مان عزاداري بود حتي بيشتر. خيلي ها شايد حتي يك بار هم اسم پدرم را نشنيده بودند، ولي براي شهادتش بيشتر از خودمان گريه كردند. پنجاه روز توي اين خيابان دسته هاي عزاداري از همه جاي ايران مي آمدند و مي رفتند. كي به آنها گفته بود بيايند؟ خدا به پدرم عزتي داد كه نتيجه اخلاصش بود. اخلاصي كه من در هيچ كس نديده بودم. پدرم در هيچ حال از ياد خدا غافل نبود و قبل از انجام هر كاري وضو مي گرفت و مي گفت: ”كارم را در راه خدا انجام مي دهم.“ به همين جهت، هنگام شهادت نيز وضو داشت و با پيكري مطهر به آرزوي خود براي شهادت در راه خدا نايل شد. منافقين در حقيقت وسيله اي شدند تا پدرم به آرزويش برسد.
 
خبر شهادت را چگونه شنيديد؟
شب بيست و يكم فروردين ما جايي مهمان بوديم. شب ديروقت رسيديم خانه. من تلفن را از پريز كشيده بودم تا بچه ها بخوابند و كسي زنگ نزند و بيدارشان نكند. بعد خوابيدم، اما چه خوابيدني. نيم ساعت به نيم ساعت از خواب مي پريدم و خيره مي شدم به ساعت و با خودم گفتم، ”خدايا، من چرا امشب اين طوري شده ام“. ساعت شش و نيم صبح ديدم موبايل شوهرم زنگ مي زند. بهروز بلند شد و جواب داد. نگاهش كردم و ديدم دست هايش مي لرزند. نزديك بود گوشي از دستش بيفتد. گفتم ”بهروز، چي شده؟“ رنگش پريده و مثل گچ سفيد شده بود. گوشي را قطع كرد و دويد توي اتاق. آن قدر به هم ريخته بود كه نمي دانست كدام لباس را بايد بپوشد. بيشتر نگران شدم. بلند شدم و رفتم طرفش و باز پرسيدم ”بهروز، چي شده؟ كي بود؟“ جواب نمي داد. با دست هاي لرزان، لباسش را پوشيد و دويد رفت بيرون. ديگر طاقت نياوردم. دويدم سمت تلفن، وصلش كردم و زنگ زدم به مادرم. مامان تا صداي من را شنيد، صداي گريه اش بلند شد. وقتي مامان گفت بابايت را زده اند، انگار همه دنيا را بلند كردند و كوبيدند توي سرم. اصلاً نفهميدم چطور حاضر شدم و كي راه افتادم. توي راه كه مي رفتم، خودم را دلداري مي دادم. مي گفتم ”نه. طوري نمي شود. اين دفعه هم مثل دفعات قبل است. مگر اولين بار است؟“ زمان جنگ بارها مي شد كه به ما زنگ مي زدند كه پدرتان را برده ايم فلان بيمارستان، خودتان را برسانيد؛ يا مي آ وردندش خانه، همه جاي بدنش تكه پاره؛ صورت، گردن، سينه، دست، پا. فكر مي كردم از زمان جنگ كه بدتر نيست. اين دفعه هم مثل دفعه هاي قبل، بابا زنده مي ماند، ولي اين طور نشد. بابا براي هميشه از بين ما رفت. تنها چيزي كه بعد از شهادت بابا دلم را مي سوزاند اين است كه چرا پدرم را زودتر نشناختم. من پدرم را با همه مهرباني و بزرگي اش شناختم، منتها فقط چند ماه قبل از شهادتش.
 
اگر بخواهيد پدرتان را در چند جمله تعريف كنيد چه مي گوييد؟
زندگي پدرم، آميخته با مظلوميت و گمنامي بود و اين شرايط تا شهادت وي باقي بود. پدرم مرد جنگ و عمل بود و فكر و قلبش در جبهه ها بود و در دوران 8 سال جنگ، فكر و قلبش در جبهه ها بود و هرگز حاضر به ترك جبهه نشد. كساني كه عمري را با وي گذرانده اند مي دانند كه اگر دقيقه اي از عمر وي خارج از مسير تكليف صرف مي شد، خودش را نمي بخشيد و معتقد بود بايد شمه اي از سيرت علي(ع) را بتواند در زندگي پياده كند، از اين رو وقتي به منزل ما مي آمد، اگر دو نوع غذا سر سفره بود تأكيد مي كرد يكي از آن دو را برداريم. پدرم سه ماه رجب، شعبان و رمضان را و همچنين روزهاي دوشنبه و پنجشنبه هر هفته را روزه بود و اعتقادش اين بود كه كارها در اين حالات از قرب فزون تري برخوردار است.  
 
برچسب ها:

ارسال نظر
یادداشتی ثبت نشده است.
ارسال نظر
نــــام:
پست الکترونیکی:
متن یادداشت :